Wat een feest! Op de 3e werd ik 30 en haalde ik mijn Advanced Diver brevet! Het was erg gezellig om op mijn verjaardag te duiken met mijn "eigen" instructeur Joost :-) Ik heb een fotografieduik gemaakt en gewoon een leuke duik.
Tijdens de fotografieduik moest ik objecten uit verschillende hoeken en met verschillende lichtinval fotograferen en een object (haai in dit geval) steeds een stukje dichterbij. Het was wel een gave duik, met dus twee haaien, eagle rays (zwarte roggen met stippen), veel scholen vis, hele kleine naaktslakjes in hele mooie kleuren, en nog veel meer.

Tijdens de surface interval (de tijd aan de oppervlakte) was er weer salsa met chips. Die salsa is echt heel lekker, met uitjes, tomaat, culantro, en nog wat geheime ingredienten. Heerlijk!

De tweede duik was gewoon leuk. Die was op Tortuga, waar een wrak ligt. Daar gingen we naar toe om de supergrote "grouper" te bewonderen die het stuurhuis bewoont sinds een paar dagen. Hij is echt heel groot, bijna anderhalve meter denk ik. Daarna vonden we twee zeepaardjes. Er waren weer eagle rays en grote angelfishes, parrot fishes en ander spul. Heel mooi. Joost en ik hebben allebei foto's gemaakt. Martin van Gestel werkt sinds kort bij Deep Blue. Op de tweede duik had hij zijn fototoestel bij zich (digitaal) en hij heeft een paar mooie foto's van ons en de vissen gemaakt (zie foto hiernaast, copyright Martin).

's Avonds bleek dat Joost en Martin allebei een presentatie met muziek hadden gemaakt met de foto's en filmpjes die die dag boven en onder water gemaakt waren. Dat waren erg leuke kadootjes op een erg gezellige verjaardag!

En nu weer aan het werk... met de Nederlandse hotels waarmee we een soort kring willen opzetten, en ook met een studie over duiken met Nitrox. Dat gaan we morgen doen. Joost wilde dat erg graag en het is wel prettig als hij en ik straks in Belize met hetzelfde luchtmengsel kunnen duiken. Voor de niet-duikers: een Nitrox-mengels bevat meer zuurstof, waardoor je langer onder water kan blijven dan wanneer er gewone lucht in je duiktank zit.

Nog twee weekjes Costa Rica... zolang de stroom het blijft doen tijdens de onweersbuien die plaatsvinden als ik in het internetcafe zit, redden we het wel! :-)

WAUW ! Gisteren met bultrugwalvissen gezwommen! Superrrrrrr. Wat een mooie beesten. Toen we op de 1e duiksite waren ....riep de kaptein opeens dat walvissen richting de boot kwamen. Wij kijken in plaats van erin ... stom natuurlijk ... eer we er indelijk in lagen waren ze al voorbij en had maar 1 van m'n duikers de staart gezien. Tijdens de surface interval zijn we meer naar open zee opgegaan waar de walvissen toen waren. Er waren al 2 andere duikboten van andere shop bij in de buurt. De boot voor de walvissen gepositioneerd , erin gesprongen en naar beneden kijken. (D'r waren 3 walvissen; 2 volwassenen en een kleintje) Ik keek in het donkerblauw en zag iets wits. Duurde even voordat ik zag dat het de staart was van het kleintje en toen kon ik ook de rest van het lichaam zien. Hij zal zo'n 8 a 10 meter onder me geweest zijn. Echt waanzinnig. Kom ik terug op de boot, want die beesten zijn te snel om bij te houden met zwemmen, zeggen ze dat ze hebben lopen roepen dat ik naar rechts moest kijken. Blijkbaar vlak naast me kwam een grote uit het water om lucht te happen. Totaal niet gezien of gehoord. Daarna zijn we nog een paar keer het water in geweest. Het was echt geweldig. Net of je live naar Discovery Channel zit te kijken.

Eergisteren hadden we ook al mazzel. Toen kwamen we dolfijnen tegen op weg terug naar het strand. Hebben we ook even mee gespeeld met de boot. Ze zijn zo slim dat als de boot stopt ze er vandoor gaan. Maar ze vinden het wel leuk om in de hekgolven van de boot te spelen en te springen. Heb ik een paar mooie filmpjes van gemaakt.

Heb de laatste dagen veel de camera meegenomen en veel foto's en filmpjes gemaakt. Lenin, de kapitein, hing ook aardig de fotograaf uit. Als ik terug ben in NL wil ik er een groot fimpje van maken hoe een dag werken er ongeveer uit ziet.

De regelmatige lezer heeft waarschijnlijk al gelezen dat we 19 oktober weer terug komen in NL. De 21e willen we 's avonds een feestje houden vanwege mijn verjaardag en het feit dat we weer terug zijn. Houd die datum dus alvast vrij !!

Dit is 'm - de laatste keer dat we vanuit Costa Rica in ons dagboek schrijven... Over twee dagen verlaten we Coco en de dag daarna vliegen we naar Belize. Het is nog steeds een beetje onwerkelijk dat we echt weggaan.
Joost heeft vandaag z'n laatste werkdag. Als ze terug zijn, gaan we met z'n allen ergens lunchen. We zullen ze dan ook wat foto's en videotjes tonen.
Morgen (de 15de) is het Onafhankelijkheidsdag met muzikale optochten door het dorp. Je ziet ook steeds vaker de Costaricaanse vlag verschijnen: aan auto's, in restaurants, aan fietsen, slingers voor de apotheekramen, een vlag aan de dakgoot van de clinica: zo zou een rood-wit-blauwe koninginnedag eruit zien!

Maar de koffers worden gepakt en het afscheidnemen is begonnen. En dan merk je pas hoeveel je je hier thuis voelt. Ruud en Odette, onze lieve buurtjes en alwetende informatiebronnen, altijd klaar voor een glaasjes ijsthee, hun lieve hondje Scuby, alle mensen (of in ieder geval bijna alle) van Deep Blue, de instructeurs die bij andere duikshops werken, Martin en Brenda (die we pas net ontmoet hebben - hadden jullie niet wat eerder kunnen komen... ;-), Peter en Flor, Otto en Anja (iets verder weg, maar toch...), de andere Nederlanders, dan ook nog de mot mots, papegaaitjes, brulapen, stingrays, walvissen, dolfijnen, schildpadden, zeepaardjes en die gekke puffervisjes... De ananassen, platano's, arroz con pollo (rijst met kip), mora en leche (bramenmilkshake)... zo kan ik nog wel even doorgaan!

Kortom, we gaan het missen hier en ik weet zeker dat we terugkomen!

Op deze website zullen we na terugkomst in Nederland nog verslag doen over onze reis naar Belize/Guatemala/Mexico. Daarna zullen we er een mooi naslagwerk van maken met veel informatie over Costa Rica. Pura vida!

Onafhankelijkheidsdag was inderdaad erg rood-wit-blauw gekleurd. 's Morgens hoorden we in de verte de trommelaars al aankomen en we haastten ons naar de hoofdweg, waar de optocht al aan de gang was (het ging van de supermarkt naar het park, zie de foto-plattegrond). Er liepen groepen van alle leeftijden: de kleintjes met pompoenen (ook aan de sokjes); de wat grotere met batons, daarna een groepje dat met Costaricaanse vlaggen zwaaiden; de trommelaars, begeleid door xylofoons en tamboerijnen; een groepje dat in patronen liep... Ik denk dat we alle jeugd van Coco voorbij hebben zien komen.
Het was wel leuk om te zien dat deze optocht geen commercieel karakter had: iedereen liep erin mee omdat het de nationale onafhankelijkheidsdag was. En daarna gingen ze wel lekker aan de guaro, want zo'n dag moet natuurlijk gevierd worden!

Wij gingen verder met het inpakken van de laatste dingen en waarempel - alles paste in twee koffers en twee rugzakken. Op 16 september reden we met een huurautootje naar San José, de laatste overnachting bij Peter en Flor. Onderweg kwamen we nog wel een politieman tegen die ons (maar Joost zat achter het stuur...) geflitst had met 101 km per uur. Een ongelofelijke snelheid in Costa Rica, maar het was echt zo (we nemen aan dat politiemannen niet (kunnen) knoeien met hun apparatuur, maar van 'snelheidscorrectie' hebben ze ook niet gehoord). Het was even praten, maar na het betalen van een boeten konden we gelukkig verder rijden!
Ons verblijf in Dos Palmas was van korte duur deze keer, zelfs geen lekker ontbijtje van Flor, want we moesten om half 6 op het vliegveld zijn. Op naar Belize, Guatemala en Mexico (en pas daarna Nederland)!

's Morgens vroeg verlieten we ons 'thuisland' voor de afgelopen maanden... We vlogen eerst naar El Salvador en toen naar Belize, waar we meteen doorgingen naar Caye Caulker. Daar vonden we een grappig hotel direct aan het azuurblauwe water, met zulk wit zand dat je echt een zonnebril nodig had.... heerlijk. Het 'dorpje' daar vonden we echter wel heel stil, en de volgende dag zijn we doorgegaan naar Ambergris Caye (San Pedro). Daar zijn we ook gaan duiken. Ik had wel een beetje verkouden-gevoel, maar het zette niet echt door, dus toch proberen. Nou, dat heb ik geweten. Na een half uur achter elkaar klaren zat ik eindelijk op 40 feet. Gelukkig was het water zo helder dat ik Joost (en de divemaster en anderen) op 80 feet kon zien en volgen. Maar prettig is anders. Achteraf bleek het een griepvirus te zijn die mijn oren dichtdrukte.
Het heldere water was wel ontzettend gaaf. Dan heb je pas echt het gevoel dat je zweeft! In Coco valt dat nog een beetje tegen, omdat je dan vaak vlak boven de grond drijft. Dan is dat zweven niet zo duidelijk.
Joost heeft daar nog drie keer gedoken, terwijl ik boven water bleeft. Natuurlijk zag hij heel interessante dingen, zoals nurse sharks, maar aan dat soort verhalen ben ik inmiddels gewend, dat gebeurde in Coco ook regelmatig...

Omdat mijn griep het duiken nog in de weg zat, besloten we eerst maar naar de binnenlanden te gaan: eerste stop San Ignacio. Daar hebben we drie Maya ruines bezocht: Cahal Pech, Caracol en Xunantunich. Die waren alledrie hartstikke indrukwekkend. Zo raar dat die stapels stenen ooit echt een stad waren, en dat die mensen dat zomaar verlaten hebben!

En toen werd het tijd voor het echte Maya-werk: Tikal. We hebben er een middag en een hele dag rondgelopen, en toen nog een ochtend in de musea. Het was absoluut de moeite waard! Vooral de zonsondergang vanaf een pyramide was mooi, maar dat was niets vergeleken bij de zonsopgang vanaf Tempel IV. In het pikkedonker werden we om half 5 's ochtends naar die tempel gebracht (half uur lopen!) en daarna was het uitblazen van de klim op 30 meter hoog. Het was mistig, en terwijl de mist optrok, werden de groepjes brulapen wakker (even de keel schrapen!), en terwijl langzamerhand de andere tempels (I en II met name) zichtbaar werden, ontwaakten ook de vogels. En dan die zalmkleurige luchten erboven... adembenemend!

We hebben ons ook laten verleiden door alle mooie geweven kleden die daar lagen (in souvenirswinkels, jawel). We kregen uitleg over hoe het gemaakt wordt en het vrouwtje had een goede dag. En wij hele mooie handgeweven kleden!

Om echt te gaan duiken (mijn griep was weg) zijn we naar Cozumel gegaan. Daar hebben we vooral driftduiken gedaan. Dat was wel even spannend (vond ik). Een aantal duiken gingen langs een muur en dan is het even zoeken naar je orientatie: je wordt over de muur heen 'geblazen' door de stroming, en de muur loopt onder een hoek, en wat is dan precies boven en hoe diep zit je? Maar wel mooie dingen gezien! Koraal van meters hoog, doorkijkjes van koraal, schitterende vissen, joekels van barracuda's, een kleine sharksucker (schoonmaakvisje) die mij voor haai aan zag, geweldig!
We hebben ook een nachtduik gedaan (mijn eerste), maar daar was zoveel stroming dat je wel heel snel moest schijnen met je zaklamp naar die kreeften en krabben.
Cozumel zelf was ook apart: de winkeltjes zijn echt gericht op de cruiseschiptoerist (dagelijks 1, 2 of 3 schepen, in het hoogseizoen natuurlijk veel meer). Er zitten meer juweliers dan in Antwerpen. En grappig genoeg kan je wel tot 70% korting krijgen. Ik had een ring om van $4000, die kon ik samen met een andere ring van die prijs meekrijgen voor $1600. En dat alleen omdat ik Nederlandse was! Toch maar even niet gedaan, maar om oorbellen van $5 mee te krijgen, ben ik dus wel 45 minuten binnen geweest!
Onze volgende stop was Isla Mujeres. Daar logeerden we in een hostel, en we zijn een paar keer wezen duiken. Het was wat rustiger dan in Cozumel. We hebben een wrak bezocht, wat wel heel gaaf was, met in de verte wegzwemmende roggen. En daar zag ik ook een nurse shark! En een joekel van een schildpad...
Er was ook een Turtle Farm daar, en op ons scooterrondritje ontdekten we dat zij die dag schildpadjes van drie weken oud zouden vrijlaten. Dat gebeurde op een strandje bij het centrum, door de kinderen. Daar wilden we wel bij zijn natuurlijk! Het geheel was een beetje chaotisch georganiseerd: de schildpadjes kwamen aan in grote kisten en ze werden met handjesvol uitgedeeld aan de kinderen (die al bijna twee uur zaten te wachten en dus als vliegen op stroop op die schildpadjes afkwamen). Die mochten ze dan loslaten bij het water. Toen het wat rustiger werd hebben Joost en ik er ook een paar laten gaan, dat is toch wel bijzonder. Ik hoop dat ik ze nog eens onder water tegenkom!
Verder hebben we op Isla Mujeres een paar dagen heerlijk genoten van wit zand en blauw water. En een strandstoel... heerlijk!

En toen werd het tijd om richting het zuiden te gaan, "terug" - en dat betekende dan wel terug naar Belize en dan Costa Rica, maar daarna zou het vliegtuig naar Nederland staan wachten... We gingen dus met een beetje tegenzin richting Chetumal (grens Mexico/Belize). Daar kwamen we aan in een tropische stortbui die de wegen blank zette. De taxi lekte, en het water stond zo hoog dat het tegen de onderkant van de auto aan kwam. En dat was niet op één kruispunt het geval, maar op meerdere...
We hebben daar het Maya museum bezocht: heel interessant en ondertussen ook herkenbaar.

In Belize zijn we gestopt in Orangewalk. Dat is echt een stadje waar niets te doen is (of je moet de Mennonieten een bezienswaardigheid vinden met hun rieten hoedjes, tuinbroeken of zwarte kousen). Maar wij wilden naar Lamanai - een ruine waar je met een bootje heen gaat. Dat was ook een leuke belevenis (tot Joost z'n Costaricaanse duikpet afwoei!) met mooie stapels stenen, wat apen (onze reactie was niet echt vergelijkbaar met die van de andere toeristen, maar ja, bij ons kwamen de brulapen toch al door de achtertuin in Coco...).

Op de dag dat ons vliegtuig vertrok zijn we met een oude, krakkemikkige schoolbus (heet!) naar Belize City gegaan, en vlogen we terug naar Costa Rica, waar Peter ons op kwam halen. De volgende dag (dat was 18 oktober inmiddels) hebben we de koffers opnieuw ingepakt (4 stuks) en zijn we aan de terugreis naar Nederland begonnen. We vlogen onder de rokken van "Wilma" door naar Miami (alleen wat turbulentie) en na wat gestempel in de US of A konden we in een vrij leeg vliegtuig naar onze ouders die in Amsterdam stonden te wachten. En dan Nederland... raar hoor!

Bij aankomst in Nederland stonden onze ouders, Joost z'n zus en Sander op ons te wachten. Zo, daar waren we dan weer. In een restaurant buiten Schiphol hebben we wat bijgepraat, maar we hebben zo ontzettend veel te vertellen en te laten zien!

Vier dagen later vierden we een 'terugkomfeestje' voor alle vrienden en familie. Dat was erg gezellig; het was ontzettend leuk om iedereen weer te zien. De dag daarna zijn we (en al onze dozen) verhuisd naar ons huis in Utrecht. Het is echt even wennen, het moet langzamerhand weer ons huis worden.

Nu we weer een tijdje in ons huis zitten, en alles ingericht is, begint ons 'normale' Nederlandse leventje weer. Ik heb op donderdagavonden harmonierepetitie en we gaan vanaf a.s. dinsdag weer aan de slag bij onze werkgevers. Ik heb al twee lekkere appeltaarten gebakken, we aten vanavond stoofpeertjes, hebben ook alweer patat met kroketten gegeten, we hebben gevulde koeken op, een voorraadje hagelslag en vlokken aangelegd - kortom, we kunnen wel weer terug naar Costa Rica!

• 2004/januari 2005
• februari 2005
• maart/april/mei 2005
• juni 2005
• juli/augustus 2005
• september/oktober 2005
• zomer 2006
• januari 2007